سلام.به خاطر یک سری دلایل مدتی نتونستم در خدمتون باشم.امیدوارم منو مورد عفوتون قرار بدید.الان هم فقط خواستم شهادت شیخ الائمه ، آقا و مولامون ، رئیس مذهب جعفری ، حضرت امام صادق (علیه السلام) رو به شما اهل مذهب حق ، تسلیت عرض کنم.دل هر سنگی از مصیبت های ایشان آب میشه.خوبه که همین جا وبلاگ رو ارزش ببخشم با یک حدیث زیبا از امام صادق (علیه السلام).ایشان در آخرین لحظات زندگی ظاهری شون امر فرمودند که همه دوستان و آشنایان رو جمع کنید.حتماً مطلب مهمی هست که در این لحظات آخر باید گفته بشه.وقتی همه جمع شدند ایشان رو به اطرافیان کردند و فرمودند : "شفاعت ما به کسی که نماز رو سبک بشماره نمی رسه." خدانگهدار

راستش را به ما نگفتند یا لا اقل همه راست را به ما نگفتند.
گفتند تو بیایی خون به پامی کنی .جوی خون راه می اندازی واز کشته پشته میسازی.
ما را از ظهور تو ترساندند.
درست مثل اینکه حادثه ای به شیرینی تولد را کتمان کنند وتنها از درد زادن بگویند.
ما از همان کودکی تو را دوست داشتیم.با همه فطرتمان به تو عشق می ورزیدیم و با همه وجودمان بی تاب آمدنت بودیم.عشق تو با سرنوشت ما عجین شده بود و امدنت طبیعی ترین و شیرینترین نیازمان بود.
اما کسی به ما نگفت که چه گلستانی میشود جهان وقتی تو بیایی.......
همه پیش از آنکه نگاه مهر گستر و دست های عاطفه تو را توصیف کنند ، شمشیر تو رانشانمان دادند.
آری!
کسی به ما نگفت که ان ساحل امید که در این دریای خون نشسته است چگونه ساحلی است؟
کسی به ما نگفت وقتی تو بیایی پرندگان در آشیانه های خود جشن می گیرند و ماهیان دریا شادمان میشوند و چشمه ساران می جوشند و زمین چند برابر محصول خویش را عرضه می کند.....
به ما نگفتند که وقتی تو بیایی دلهای بندگان را آکنده از عبادت و اطاعت می کنی و عدالت بر همه جا دامن می گستراند وخدا به واسطه تو دروغ را ریشه کن می کند و خوی ستمگری و درندگی را محو می سازد و طوق ذلت را از گردن خلایق بر میدارد.......
امید که بیایی!
(سید مهدی شجاعی)

(سلام . در روزی مثل امروز ،  بزرگترین حادثه تاریخ انسانیت محقق گردیده است ، پس از قرن ها سیاهی ،  درب های آسمان به روی انسان گشوده شد و برنامه کامل تکامل او از طریق قلب و زبان نورانی و عزیز خاتم الانبیاء به گوشش رسید . امروز ، روز آغاز رسالت سرور تمام مخلوقات عالم از اول خلقت تا سرانجام جهان می باشد.باید هدیه داد ، اما چه هدیه ای گران سنگ تر از گوهرواژه های حضرتش؟ شهید مطهری در کتاب " سیری در سیره نبوی " صفحه 44 می فرمایند:

" ما نمی‏توانيم از اين اظهار تأسف درباره خودمان خودداری بكنيم
كه ما كه‏ امت پيغمبر آخر الزمان هستيم ، از هر كداممان اگر بپرسند ،
نه چند تا سخن از پيغمبر بلديم حتی لفظش را هم بلد نيستيم
چه رسد به معنی و تفسيرش و نه از سيره و رفتار پيغمبر می‏توانيم
چند كلمه بگوئيم. "

100 گوهرواژه از پیامبر رحمت(ص) که استاد مطهری در آخر کتاب " سیری در سیره نبوی " نقل می فرمایند ، تقدیمتان باد.برای ظهور آخرین وصی خاتم الانبیاء ، حضرت ارباب صاحب الزمان(عج) دعا کنیم.)

از كلمات كوتاه حضرت رسول (ص):
۱- هر چه فرزند آدم پيرتر می‏شود ، دو صفت در او جوانتر می‏گردد : حرص‏ و آرزو . 
۲- دو گروه از امت من هستند كه اگر صلاح يابند ، امت من صلاح می‏يابد و اگر فاسد شوند ، امت من فاسد می‏شود : علما و حكام .
۳- شما همه شبان و مسؤول نگاهبانی يكديگريد . 
۴- نمی‏توان همه را به مال راضی كرد اما به حسن خلق ، می‏توان .
۵- ناداری بلاست ، از آن بدتر ، بيماری تن ، و از بيماری تن دشوارتر ، بيماری دل .
۶- مؤمن ، همواره در جستجوی حكمت است .
۷- از نشر دانش نمی‏توان جلو گرفت . 
۸- دل انسانی همچو پری است كه در بيابان به شاخه درختی آويزان باشد ، از وزش بادها دائم در انقلاب است و زير و رو می‏شود .
۹- مسلمان آن است كه مسلمانان از دست و زبان او در آسايش باشند . 
۱۰- رهنمای به كار نيك ، خود كننده آن كار است . 
۱۱- هر دل سوخته‏ای را عاقبت پاداشی است . 
۱۲- بهشت زير قدمهای مادران است .
۱۳- در رفتار با زنان ، از خدا بترسيد و آنچه درباره آنان شايد ، از نيكی دريغ ننمائيد . 
۱۴- پروردگار همه يكی است و پدر همه يكی . همه فرزند آدميد و آدم از خاك است . گرامی‏ترين شما نزد خداوند ، پرهيزكارترين شماست . 
۱۵- از لجاج بپرهيزيد كه انگيزه آن ، نادانی و حاصل آن ، پشيمانی است‏ .
۱۶- بدترين مردم كسی است كه گناه را نبخشد و از لغزش چشم نپوشد و باز از او بدتر كسی است كه مردم از گزند او در امان و به نيكی او اميدوار نباشند . 
۱۷- خشم مگير و اگر گرفتی ، لختی در قدرت كردگار بينديش . 
۱۸- چون تو را ستايش كنند ، بگو ای خدا مرا بهتر از آنچه گمان دارند بساز و آنچه را از من نمی‏دانند بر من ببخش و مرا مسؤول آنچه می‏گويند قرار مده . 
۱۹- به صورت متملقين ، خاك بپاشيد .
۲۰- اگر خدا خير بنده‏ای را اراده كند ، نفس او را واعظ و رهبر او قرار می‏دهد .
۲۱- صبح و شامی بر مؤمن نمی‏گذرد مگر آنكه بر خود گمان خطا ببرد . 
۲۲- سخت‏ترين دشمن تو ، همانا نفس اماره است كه در ميان دو پهلوی تو جا دارد .
۲۳- دلاورترين مردم آن است كه بر هوای نفس ، غالب آيد .
۲۴- با هوای نفس خود نبرد كنيد تا مالك وجود خود گرديد .
۲۵- خوشا به حال كسی كه توجه به عيوب خود ، او را از توجه به عيوب‏ ديگران باز دارد . 
۲۶-  راستی به دل آرامش می‏بخشد و از دروغ ، شك و پريشانی می‏زايد . 
۲۷-  مؤمن آسان انس می‏گيرد و مأنوس ديگران می‏شود . 
۲۸- مؤمنين همچو اجزاء يك بنا ، همديگر را نگاه می‏دارند . 
۲۹- مثل مؤمنين در دوستی و علقه به يكديگر ، مثل پيكری است كه چون‏ عضوی از آن به درد بيايد ، باقی اعضا به تب و بی خوابی دچار می‏شوند . 
۳۰- مردم مانند دندانه‏های شانه ، با هم برابرند . 
۳۱- دانش جوئی بر هر مسلمانی واجب است .
۳۲- فقری سخت‏تر از نادانی و ثروتی بالاتر از خردمندی و عبادتی والاتر از تفكر نيست .
۳۳- از گهواره تا به گور ، دانشجو باشيد . 
۳۴- دانش بجوئيد گرچه به چين باشد .
۳۵- شرافت مؤمن در شب زنده‏داری و عزت او در بی نيازی از ديگران است .
۳۶- دانشمندان ، تشنه آموختن‏اند .
۳۷- دلباختگی ، كر و كور می‏كند .
۳۸- دست خدا با جماعت است . 
۳۹- پرهيزكاری ، جان و تن را آسايش می‏بخشد . 
۴۰- هر كس چهل روز به خاطر خدا زندگی كند ، چشمه حكمت از دلش به‏ زبان جاری خواهد شد . 
۴۱- با خانواده خود بسر بردن ، از گوشه مسجد گرفتن ، نزد خداوند پسنديده‏ تر است .
۴۲- بهترين دوست شما آن است كه معايب شما را به شما بنمايد .
۴۳- دانش را به بند نوشتن در آوريد . 
۴۴- تا دل درست نشود ، ايمان درست نخواهد شد و تا زبان درست نشود ، دل درست نخواهد بود . 
۴۵- تا عقل كسی را نيازموده‏ايد ، به اسلام آوردن او واقعی نگذاريد .
۴۶- تنها به عقل می‏توان به نيكيها رسيد . آنكه عقل ندارد از اين تهی‏ است .
۴۷- زيان نادانان ، بيش از ضرری است كه تبهكاران به دين می‏رسانند . 
۴۸- هر صاحب خردی از امت مرا چهار چيز ضروری است : گوش دادن به‏ علم ، به خاطر سپردن و منتشر ساختن دانش و بدان عمل كردن .
۴۹- مؤمن از يك سوراخ ، دوبار گزيده نمی‏شود . 
۵۰- من برای امت خود ، از بی تدبيری بيم دارم نه از فقر .
۵۱- خداوند زیباست و زیبایی را دوست می دارد.
۵۲- خداوند مومن صاحب حرفه را دوست دارد.
۵۳- تملق ، خوی مؤمن نيست . 
۵۴- نيرومندی به زور بازو نيست ، نيرومند كسی است كه بر خشم خود غالب آيد .
۵۵- بهترين مردم ، سودمندترين آنان به حال ديگرانند .
۵۶- بهترين خانه شما آن است كه يتيمی در آن به عزت زندگی كند . 
۵۷- چه خوب است ثروت حلال در دست مرد نيك . 
۵۸- رشته عمل ، از مرگ بريده می‏شود مگر به سه وسيله : خيراتی كه‏ مستمر باشد ، علمی كه همواره منفعت برساند ، فرزند صالحی كه برای والدين‏ دعای خير كند .
۵۹- پرستش كنندگان خدا سه گروهند : يكی آنان كه از ترس ، عبادت‏ می‏كنند و اين عبادت بردگان است ، ديگر آنان كه به طمع پاداش ، عبادت‏ می‏كنند و اين عبادت مزدوران است ، گروه سوم آنان كه به خاطر عشق و محبت ، عبادت می‏كنند و اين عبادت آزادگان است .
۶۰- سه چيز نشانه ايمان است : دستگيری با وجود تنگدستی ، از حق خود به نفع ديگری گذاشتن ، به دانشجو علم آموختن .
۶۱- دوستی خود را به دوست ظاهر كن تا رشته محبت محكمتر شود . 
۶۲- آفت دين سه چيز است : فقيه بدكار ، پيشوای ظالم ، مقدس نادان .
۶۳- مردم را از دوستانشان بشناسيد ، چه ، انسان همخوی خود را به دوستی‏ می‏گيرد . 
۶۴- گناه پنهان ، به صاحب گناه زيان می‏رساند ، گناه آشكار ، به جامعه‏ . 
۶۵- در بهبودی كار دنيا بكوشيد اما در كار آخرت چنان كنيد كه گوئی‏ فردا رفتنی باشيد . 
۶۶- روزی را در قعر زمين بجوئيد .
۶۷- چه بسا كه از خودستائی ، از قدر خود می‏كاهند و از فروتنی ، بر مقام خود می‏افزايند . 
۶۸- خدايا ! فراخترين روزی مرا در پيری و پايان زندگی كرامت فرما .
۶۹- از جمله حقوق فرزند بر پدر اين است كه نام نيكو بر او بگذارد و نوشتن به او بياموزد و چون بالغ شد ، او را همسر انتخاب كند .
۷۰- صاحب قدرت ، آن را به نفع خود به كار می‏برد .
۷۱- سنگين‏ترين چيزی كه در ترازوی اعمال گذارده می‏شود ، خوشخوئی است . 
۷۲- سه امر ، شايسته توجه خردمند است : بهبودی زندگانی ، توشه آخرت‏ ، عيش حلال .
۷۳- خوشا كسی كه زيادی مال را به ديگران ببخشد و زيادی سخن را برای‏ خود نگاهدارد .
۷۴- مرگ ، ما را از هر ناصحی بی‏نياز می‏كند . 
۷۵- اينهمه حرص حكومت و رياست و اينهمه رنج و پشيمانی در عاقبت !
۷۶- عالم فاسد ، بدترين مردم است .
۷۷- هر جا كه بدكاران حكمروا باشند و نابخردان را گرامی بدارند ، بايد منتظر بلائی بود .
۷۸- نفرين باد بر كسی كه بار خود را به دوش ديگران بگذارد .
۷۹- زيبائی شخص ، در گفتار اوست .
۸۰- عبادت ، هفت گونه است كه از همه والاتر ، طلب روزی حلال است .
۸۱- نشانه خوشنودی خدا از مردمی ، ارزانی قيمتها و عدالت حكومت‏ آنهاست .
۸۲- هر قومی شايسته حكومتی است كه دارد .
۸۳- از ناسزا گفتن ، بجز كينه مردم ، سودی نمی‏بری .
۸۴- پس از بت پرستيدن ، آنچه به من نهی كرده‏اند ، در افتادن با مردم‏ است .
۸۵- كاری كه نسنجيده انجام شود ، بسا كه احتمال زيان دارد . 
۸۶- آنكه از نعمت سازش با مردم محروم است ، از نيكيها يكسره محروم‏ خواهد بود .
۸۷- از ديگران چيزی نخواهيد گرچه يك چوب مسواك باشد .
۸۸- خداوند دوست ندارد كه بنده‏ای را بين يارانش ، با امتياز مخصوص‏ ببيند .
۸۹- مؤمن ، خنده‏رو و شوخ است ، و منافق ، عبوس و خشمناك . 
۹۰- اگر فال بد زدی ، به كار خود ادامه بده و اگر گمان بد بردی ، فراموش كن و اگر حسود شدی ، خوددار باش .
۹۱- دست يكديگر را به دوستی بفشاريد كه كينه را از دل می‏برد .
۹۲- هر كه صبح كند و به فكر اصلاح كار مسلمانان نباشد ، مسلمان نيست .
۹۳- خوشروئی كينه را از دل می‏برد .
۹۴- مبادا كه ترس از مردم ، شما را از گفتن حقيقت باز دارد ! .
۹۵- خردمندترين مردم ، كسی است كه با ديگران بهتر بسازد .
۹۶- در يك سطح زندگی كنيد تا دلهای شما در يك سطح قرار بگيرد . با يكديگر در تماس باشيد تا بهم مهربان شويد . 
۹۷- هنگام مرگ ، مردمان می‏پرسند از ثروت چه باقی گذاشته ؟ فرشتگان‏ می‏پرسند از عمل نيك چه پيش فرستاده ؟ . 
۹۸- منفورترين حلالها نزد خداوند ، طلاق است . 
۹۹- بهترين كار خير ، اصلاح بين مردم است .
۱۰۰- خدايا مرا به دانش ، توانگر ساز و به بردباری ، زينت بخش و به‏ پرهیزگاری ، گرامی بدار و به تندرستی ، زیبایی ده.
(سیری در سیره نبوی / صفحه 251)

على - عليه‏السلام - هنگامى كه به سوى كوفه مى‏آمد، وارد شهر انبار شد كه مردمش ايرانى بودند. كدخدايان و كشاورزان ايرانى خرسند بودند كه خليفه محبوبشان از شهر آنها عبور مى‏كند، به استقبالش شتافتند، هنگامى كه مركب على به راه افتاد، آنها در جلو مركب على (ع) شروع كردند به دويدن. على آنها را طلبيد و پرسيد: " چرا مى‏دويد، اين چه كارى است كه مى‏كنيد؟! ". - اين يك نوعى احترام است كه ما نسبت به امرا و افراد مورد احترام خود مى‏كنيم. اين سنت و يك نوع ادبى است كه در ميان ما معمول بوده است ". - " اينكار شمارا در دنيا به رنج مى‏اندازد، و در آخرت به شقاوت مى‏كشاند. هميشه از اين گونه كارها كه شما را پست و خوار مى‏كند خوددارى كنيد. بعلاوه اين كارها چه فايده‏اى به حال آن افراد دارد؟ "
(داستان راستان/جلد1/صفحه20)
سوال: نتیجه این داستان را برای ما بنویسید.

وجود مقدس امام عسکری(ع) به جلالت و هیبت و رُواء(=حسن منظر) ممتاز بودند.یعنی اساساً عظمت و هیبت و جلالت در قیافه ایشان به نحوی بود که هر کس که ایشان را ملاقات می کرد تحت تأثیر آن سیما قرار می گرفت، قبل از اینکه حضرت سخن بگویند و او از علم ایشان چیزی بفهمد.وقتی که سخن می گفتند و دریای مواجّی شروع می کرد به سخن گفتن، دیگر تکلیفش روشن است.در بسیاری از حکایات و روایات این قضیه کاملاً مشخص و محرز است.حتی دشمنان با اینکه ایشان را سخت تحت تعقیب داشتند و گاهی به زندان می بردند، وقتی که با حضرت رو به رو می شدند وضع عجیبی داشتند، نمی توانستند در مقابل ایشان خضوع نکنند.
(سیری در سیره ائمه اطهار(ع)/صفحه ۲۱۶)

امیرالمومنین علی (علیه السلام) می فرمایند:
ياران پيامبر مي دانند كه من لحظه اي به خدا و پيامبرش پشت نكردم . همه مي دانند من در جاي جاي حوادث سخت و پرخطر كه قهرمانان پا پس مي كشيدند از فدا كردن جانم دريغ نمي كردم. كيست كه از من به پيامبر در زندگي و مرگ نزديك تر است؟ از كودكي در دامان او باليدم و در آخرين لحظه هاي عمر تنها يار وفادار او بودم . پيامبر خدا در حالي به ملكوت اعلا پيوست كه سرش را بر سينه ام گذاشته بود . در لحظه ي عروج جان پاك و نازنين او از ميان دست هايم پر كشيد و بال رفت. دست هايم رابه تبرك بر چهره ام كشيدم و آن گاه پيكر پاكش را شستم در حالي كه فرشتگان ياري ام مي دادند. ناله ي آن ها در و ديوار خانه را آكنده بود . گروهي فرود مي آمدند و گروهي ديگر بالا مي رفتند. گوش هاي من لحظه اي از هياهوي فرشتگان خالي نبود. او را در آرامگاهش به خاك سپردم در حالي كه مي شنيدم فرشتگان بر او درود مي فرستند. (برگرفته از خطبه ي 188 نهج البلاغه)  

کلیک کنید برای خواندن:
..::خوابی که استاد مطهری قبل از شهادت،درباره پیامبر رحمت(ص) دیده بودند::..

اگر از ما بپرسند شما در روز عاشورا كه هی حسين حسين می‏كنيد و به‏ سر خودتان می‏زنيد،چه می‏خواهيد بگوئيد؟،بايد بگوئيم : ما می‏خواهيم حرف‏ آقايمان را بگوئيم.ما هر سال می‏خواهيم تجديد حيات بكنيم، « يا ايها الذين آمنوا استجيبوا لله و للرسول اذا دعاكم لما يحييكم ». بايد بگوئيم‏ عاشورا روز تجديد حيات ماست،در اين روز می‏خواهيم در كوثر حسينی شستشو بكنيم،تجديد حيات بكنيم،روح خودمان را شستشو بدهيم،خودمان را زنده‏ كنيم،از نو مبادی و مبانی اسلام را بياموزيم،روح اسلام را از نو به‏ خودمان تزريق بكنيم.ما نمی‏خواهيم حس امر به معروف و نهی از منكر،احساس شهادت،احساس جهاد،احساس فداكاری در راه حق در ما فراموش‏ بشود،نمی‏خواهيم روح فداكاری در راه حق در ما بميرد.
اين،فلسفه عاشورا است،نه گناه كردن و بعد به نام حسين بن علی‏ بخشيده شدن!،گناه بكنيم بعد در مجلسی شركت بكنيم و بگوئيم خوب ديگر گناهانمان بخشيده شد.گناه آنوقت بخشيده می‏شود كه روح ما پيوندی بخورد با روح حسين بن علی(ع).اگر پيوند بخورد،گناهان ما قطعا بخشيده می‏شود،ولی علامت بخشيده شدنش اينست كه دو مرتبه ديگر دنبال آن گناه نمی‏رويم.اما اينكه گناه بكنيم،از مجلس حسين بن علی بيرون برويم و دو مرتبه‏ دنبال آن گناهان برويم،نشانه اينست كه روح ما با روح حسين بن علی‏ پيوند نخورده است.  (حماسه حسینی/جلد اول/صفحه۱۸۷)

..::عید بزرگ اسلامی،غدیر خم،بر بشریت مبارک باد::..

بسم الله الرحمن الرحیم

حمد و ثنای الهی
ستایش خداوندی را که در یگانگی، والا و در بی­همتایی، نزدیک و در اقتدار شکوهمند، و در ارکان خود بسی بزرگ است. دانشش بر همه چیز احاطه دارد و حال آنکه او در مقام خوش است و آفریدگان، همگی مقهور قدرت اویند. بزرگی که پیوسته بوده و ستوده­ای که همیشه خواهد بود. پدید آورنده آسمانهای بلند و گستراننده گستره شده­ها و فرمانروای مطلق زمینها و آسمانهاست و بی­اندازه پاک و بینهایت پاکیزه است. پروردگار فرشتگان و روح­القدس و نسبت به هر آنچه آفریده، فزونبخش است و چه ساخته و پرداخته، غرقه عطا و فضل اویند. هر دیده­ای را می­بیند، و هیچ دیده­ای را توان دیدار او نیست.
(برای خواندن بقیه خطبه غدیر،روی ادامه مطلب کلیک کنید.)

 همه اين عناصر، در حادثه كربلا كه مجموعه‏اي است از عكس العملها و تصميماتي كه از طرف وجود مقدس اباعبدالله عليه السلام‏ اتخاذ شده دخالت داشته است.

  تا زمان معاويه مسئله حكومت و خلافت، يك مسئله موروثي نبود، مسئله‏اي بود كه درباره آن تنها دو طرز فكر وجود داشت.
(برای خواندن بقیه متن روی ادامه مطلب کلیک کنید.)

ولی من(=اینشتین)میگویم:انسانیت-به مفهوم وسیع و کامل خود-هم"محبّت به جا"و"هم عدالت واقع بینانه"را بهمراه دارد.امام علی(ع)این بزرگمرد تاریخ،نیز درآن وقت که آن"اعتراض واقع بینانه"را به دختر خود روا داشته،به طور حتم،قلبش مَملـُوّ از محبّت دختر عزیزش بوده؛ولی عدالت-که نوعی محبّت اجتماعی است-بر آن محبت فردی غلبه نموده وآنرا دچار"نسبیّت"ساخته،نه"مکمّلیت".و اینکه جناب بور،هنگام تنبیه پسر بازیگوش خود،احساس محبت نمی کرده...
(برای خواندن بقیه روی ادامه مطلب کلیک کنید)